Auteur: Ido Rood

Kom we gaan de dagen plukken Waar bloeien nu de mooiste? Die nemen we met kinderhanden vol Die schikken we in voorjaarsvazen  En zetten we te kijk in etalages Waar heel het leven langs slentert Ido, 6 april 2026

Je stijgt boven jezelf uit Pakt de wolken de hemel de ruimte Ziet jezelf als kleine prins alleen Op een onbekende wereldbol staan Zoekt de weg de zin de betekenis In alles wat bewogen is in jou En vliegt Ido, 8 maart 2026

Ik trek de stad aan om wat te gaan drinken en de warmte van de mensen op het terras en de heaters en de kaarsjes en het rooster van het naastgelegen metrostation en de hond die een tafel verderop staat te pissen en de avondzon in mijn bierglas en het leven dat uit alle hoeken… Lees verder Aantrekkingskracht

Ik ben nu vooral moeHeel .. erg .. moeMoe van luisteren zonder pratenMoe van huilen zonder tranen De kleine jongen zwoegt op de te grote fietsHij moet nog ver en tegenwindDurft niet te stoppen vanwege de stangZiet de scheve bomen nietRuikt de koeienstallen nietZiet enkel vaders bleke gezichtZwetend in het te witte bed Moe van… Lees verder Moe

Ik zie steeds vaker de jaren vijftig Genoemd als start van een nieuw leven In overlijdensberichten  En zo scharrelt tussen de bladeren Onder de rode beukenhagen De dood zachtjes nader En begint het grote knagen Aan de wortels van mijn familieboom Ido, 22 oktober 2023

De oersoep kookt over aan de randen Het strand ligt bezaaid met ingrediënten  Dit voelt als hoe amfibieën aan wal kropen Voordat wij veranderden in reptielen Nu schop ik achteloos een zeester terug Of een krab of een kwal net wat me voor de voeten komt Uit onmacht tegen het overkoken van onze aard Ido,… Lees verder De soep is klaar

Soms is een gedicht niet meer dan beschrijven wat er op tafel staat: een schaal met noten om te kraken  de krant van gisteren nog niet uit  twee grote glazen – het mijne al leeg Of de tafel zelf: gekrulde poten op het kleed donkeromrande vlekken in het blad tandafdrukken in de rand  van toen… Lees verder Tafereel

Regenboog bij nacht – ik proef je kleuren  in het donker bewegen van je lippen blauw het fluisteren in mijn oren de duisternis van woorden  het violet van de pijn in je ogen wanneer de volle maan schijnt  tot het rood van je haar in mijn krullentrekkende handen  de gele geur van je huid door… Lees verder Indigo

Hoe kleine sneetjes in een boom gekerfd Door de jaren heen tot barsten kunnen groeien Scheuren in de tijd de bestendigheid van dromen Je kleine handen tot bloedens toe mijn naam weggaven Ik nooit meer zonder tranen door de boslaan kan Verder dan die boom is onze liefde niet gekomen Ido, 1 februari 2026

Wie heeft het water tot ijs geveegd  De sloot gladgestreeld  Het gras met suiker opgewreven  Bloemen gestrooid over alles wat doorzichtig was De aarde koud op een kier gezet De golven van de tijd bevroren  Tot nu nu nu Ido, 25 januari 2026