Het uur golft over me heen en glijdt onder me door
en nog een en nog een terwijl ik ze verdrijf
met zonnesteken brandblaren tot diep in mijn ziel
probeer jij de beweging te vangen in klei in steen
de stilte in de binnenkant van je handen
Mijn bloed ruist rondjes door mijn lijf en soms daarbuiten
waar kruipen meer sluipen meer druipen is of was
vervoeren veranderen de metamorfose of hoe ik besta
en tegelijkertijd niet meer besta elke zeven jaar
De zee zuigt me leeg de lucht vult me op
de aarde voedt me verlangt me terug
toch ben ik onvangbaar voor jouw blik
nog altijd ik
(of in ieder geval een goede poging daartoe)
Ido, 23 januari 2025